Soms, nee, maak daar maar van ‘met grote regelmaat’, vragen mensen me waarom ik Apple en iAlles niet leuk vind. Want iedereen houdt van Apple en iAlles. Nou, ik dus niet. Bij deze zal ik u vertellen waarom niet.

Het bedrijf Apple gedraagt zich als een kind dat gepest is op school en dat heeft besloten dat later, als hij groot is, hij de hele wereld zal laten betalen voor de ellende die hij heeft moeten doorstaan.

En nu is hij volwassen, en alles wat hij doet is de anderen pesten zoals hij zelf vroeger gepest is. Ook, nee, vooral anderen die niets te maken hebben met zijn tijd op school, en helemaal niets van doen hebben met de pestkoppen van weleer. Want hoewel hij in leeftijd volwassen is, in zijn hoofd blijkt hij nog altijd een klein kind dat dingen maar niet in perspectief kan zien en kan loslaten.

Alles wat hij doet is anderen onderdanig maken door ze onophoudelijk te klieren, te zorgen dat ze hun zaken niet meer kunnen open houden, dat ze geen nieuwe dingen op de markt kunnen brengen. Het kind van vroeger gedraagt zich nog steeds alsof de hele wereld erop uit is om hem te pakken, en alles wat hij doet is wild om zich heen slaan, mensen aanklagen, voor het gerecht dagen en proberen ze werkeloos te maken.

Apple gedraagt zich als iemand die vindt dat hij altijd onbegrepen is en altijd oneerlijk is behandeld, en hij moet iedereen laten merken hoe dat voelt. Hij gedraagt zich alsof de concurrentie monddood maken en laten lijden de enige manier is om mensen te laten zien hoe goed je bent.

Ik hou van bedrijven die zich gedragen als de mensen die ik leuk vind. Vriendelijke. Samenwerking zoekend. Overeenkomsten vindend. Niet alleen belust op status en geld, maar op zoek naar een manier om het beter te doen. Dus hou ik niet van Apple, of welk van de dingen dan ook die ze maken, produceren, bedenken, marketen en verkopen.

Maar Bill Gates vind ik wel aardig.

Je lippen. Alleen je lippen.
En je ogen, die blik in je ogen. Die ogen. Die blik.
… nee. Het kan niet. Het lukt niet.
Los van dat ik het eigenlijk niet wil, ik kan het niet. Ik kan onmogelijk beschrijven wat je losmaakt in me, en op welke manier, en waarom. Ik ben een schrijver en ik zou het moeten kunnen, maar het is onmogelijk. En dat is voor het eerst sinds jaren.
Wat jij doet, dat is voor het eerst in jaren.
Geen natuurkracht, geen buitenaardsheid, niks futuristisch of onmogelijks. En toch… onmogelijk. Dit, jij, ik, alles.
Je maakt me machteloos. Ik wil niet, maar ik kan niet anders.

Ze smaakte zoet als een zware likeur, vermengd met de smaak van een sigaret. Ze was klein, veel te blond met veel te rode lippen en veel te zwart omrande ogen en haar huid was zo wit dat hij doorzichtig leek. Alles aan haar ademde verval. Het was tijden geleden dat hij zo verschrikkelijk naar iemand had verlangd.

In zijn bed bleek ze alles te willen doen wat hij vroeg. Hij zei dat ze hem moest pijpen en dat deed ze. Hij zei dat ze moest slikken en dat deed ze.

Nu lag ze onder hem. Ze keek hem aan met enorme ogen, de mascara uitgelopen in straaltjes naar haar slapen, de lippenstift als een dieproze wolk om haar mond. Ze zei dat ze bang was en de enige reactie die hij had was dat hij harder werd.

Met zijn handen om haar keel sloot hij zijn ogen.

Voorzichtig. Niet te snel.

Ze piepte, kokhalsde.

Hij ademde, hard, zwaar.

Ze kreunde zijn naam.

“Bek dicht,” hijgde hij.

Om te voorkomen dat ze nog een keer zijn naam zou proberen te zeggen drukte hij zijn hand op haar mond. Op het moment dat ze gesmoord gilde kwam hij. Hard. Hij stootte nog dieper in haar, deed zichzelf pijn, wist dat hij haar nog meer pijn deed.

Met moeite kroop ze onder zijn lichaam vandaan en hij meende haar te horen snikken terwijl ze zich aankleedde. Hij had zijn ogen nog altijd dicht toen de deur achter haar in het slot viel.

Het lijkt erop dat Jackles weer online is. En zo niet, dan gaat Jackles in ieder geval gewoon weer bloggen alsof ze weer online is.

Het is even stil aan deze kant van het toetsenbord na deze laatste zin. Want: wat is ‘gewoon weer bloggen’ in deze? Is dat elke dag allerlei nieuwsfeitjes aflopen en van commentaar voorzien, zoals ik een jaar of 5 geleden deed? Of is het verhaaltjes schrijven, zoals ik een hele tijd gedaan heb? Of is het dat wat ik als laatste deed op deze blog: één keer in de zoveel tijd een stukje plaatsen, maar vooral veel gaten laten vallen?

Hm.

Ik denk dat ik kies voor de verhaaltjes. Maar we kijken wel even waar het uit komt. Het is een hele nieuwe wereld hier.

"Hoop schaffen we af. Hopen is gewoon zeiken, ik doe er niet aan. Je kunt dingen beter zeker weten. Er zijn mensen die altijd een parkeerplaats voor de deur vinden. Die doen er niks aan, hoor, die weten het gewoon. Als jij er nooit eentje vindt, weet je nu waarom."

(Willem de Ridder, in Happinez magazine, 2009)

Op weg van Zeist naar Utrecht stond ik vanmiddag vast op de A28, net voordat de echte files op gang zouden komen. Voor mij in de rij voor toegang tot de A27 stond een zilvergrijs busje, dat op een gegeven moment wisselde naar de linkerrijstrook. Waarna ik het rechts passeerde.

"Van rijstrook wisselen in een file levert nix op, sukkel," zei ik hardop. Op dat moment claxonneerde de bestuurder van het busje. Ik was even bang dat hij kon liplezen, maar toen ik opzij keek zag ik een tweetal heren (één achterin, één in de bijrijdersstoel) naar me zwaaien terwijl ik ze voorbij kroop.

Een aantal tientallen meters verderop stonden we weer naast elkaar. De heer in de bijrijdersstoel, evenals de jongeman die achter hem zat geen onknap exemplaar, gebaarde dat ik mijn raampje omlaag moest draaien.

"Heb je je gsm bij de hand?" vroeg hij toen we elkaar konden verstaan. "Ja? Typ in: 06 24…" En hij gaf me zijn telefoonnummer. Om me daarna te smeken hem te bellen. Hij wierp me een luchtkus toe terwijl het busje weer optrok en me voorbij reed.

Even later reden zij de afslag richting Rotterdam en Den Haag op, terwijl ik de A27 vervolgde naar Gorinchem en Breda. Nee, ik belde hem niet. Maar leuk was het wel. Bijna 40 en blijkbaar toch nog wel aantrekkelijk. Die grijns gaat er tot ik mijn bed op zoek in ieder geval niet meer vanaf.

Was vanavond bij de (spreek volgende twee woorden uit met zwaar Duits accent) Saturn, ja, vestiging Tilburg. Op zoek naar een MP3-spelertje, formaat twee bij drie centimeter (of zoiets).

Op de display stond het exemplaar dat ik wilde kopen: Philips, klein, Go Gear Raga, 4GB, voor € 39,99. Na een minuut of 10 wachten was er eindelijk een mannetje van de Saturn, ja beschikbaar voor vragen, want ik kon het gewilde spelertje niet vinden in het rek onder de display.

"Hallo meneer, mag ik u wat vragen? Waar vind ik die M3-speler, de Go Gear Raga 4GB?"

"O," zei de meneer (of meer: het meneertje, want hij was zo'n 20 jaartjes jonger dan ik, gok ik zo), "ja, tja, die hebben we niet meer."

"Waarom staat ie dan wel in de display?"

"Tja. Ik kan hem wel bestellen. Maar, we hebben ook deze speler!" Meneer(tje) pakte een andere speler uit het rek, ook Philips, maar dan met foto- en video-opslag, voicerecorder en een grotere display. Prijs: € 59,90.

"Ja, maar die wil ik niet, want ik wil alleen een 4GB MP3-speler, zonder poespas. En die is ook nog 20 euro duurder."

"Tja."

"Kunt u die andere voor mij bestellen?"

"Tja…"

"Wanneer is hij dan binnen?"

"Tja. Volgende week donderdag. Op z'n vroegst. Als hij nog op voorraad is, bij Philips."

"… maar?"

"Ja, als u deze," meneer(tje) wees weer naar duurdere speler met mogelijkheden die ik niet wilde, "koopt, tja…"

Nee, die wilde ik niet. Bovendien vind ik het een lelijke verkooptruc om iets in de display te zetten wat niet verkrijgbaar is om je klanten vervolgens een duurder apparaat aan te kunnen smeren. Ik zoek nog wel even verder. Bij Bol.com, bijvoorbeeld. Hoef ik ook geen uren te wachten tot er een verkopertje beschikbaar is dat me vervolgens een product probeert te verkopen dat ik eigenlijk niet wil hebben.

In het filmpje dat bij dit artikel op CNN.com staat beweert de voice-over dat de kern van de reactor waar ze beelden van laten zien kernfusie tot stand brengt, net zoals de reactoren van Fukushima. Ik heb het filmpje een paar keer terug gezet om er zeker van te zijn of ik het niet verkeerd gehoord had, maar nee: de mevrouw die het filmpje voorziet van een vertelstem (mevrouw Paula Hancocks) zegt wel degelijk "nuclear fusions".

Je-bloody-zus.

Spreek dan liever geen filmpje in! Het is namelijk nog helemaal niet mogelijk voor mensen om kernfusie te gebruiken als bron van nucleaire energie. Kernfusie is wat sterren (zoals onze zon) doen. En wat een H-bom doet als ie ontploft.

Fukushima, en alle andere nucleaire fabrieken op deze wereld, doen aan kernsplijting. Het verschil is enorm. Want: fusie (samensmelting) of splijting (scheiding)! En wat me dan stoort is dat een 'award-winning international correspondent' van CNN International het publiek met rotsvaste overtuiging iets vertelt wat pertinent niet waar is.

Ik ben toch niet de enige die er een hekel aan heeft als mensen hun feiten niet kennen en vervolgens onwaarheden verkopen voor de waarheid…?

Surfend op het web, of eigenlijk in het bijzonder, rondsnuffelend op Tumblr, kwam ik, zoals elke keer dat ik rondsnuffel op Tumblr, allerlei kreten tegen over 'de liefde'. En niet zomaar 'de liefde', maar 'De Ware Liefde'. Dingen als: "elke keer dat het fout gaat, kom je een stapje dichter bij de ware" en kreten met dezelfde strekking als het aloude "op ieder potje past een dekseltje".

Om eerlijk te zijn ergeren zulke teksten me in enorme mate. Waarom? Omdat ze uit gaan van Hollywoodfilms en stuiverromannetjes, waarin iedereen altijd, na schijnbaar oneindige tegenslag en ellende, uiteindelijk bij De Ware uit komt. En dat is niet hoe het er in het echte leven aan toegaat.

Het zou zo verfrissend zijn als mensen het leven zouden zien zoals het is, namelijk: gewoon zoals het is. Ik geloof absoluut niet in het bestaan van een dekseltje voor ieder potje. Er is geen perfecte match, prinsen op het witte paard zijn een verzinsel en de enige echte ware is een illusie.

Soms is er gewoon niemand. Soms blijft een mens vrijgezel. Voor de rest van zijn of haar leven. Soms zijn de condities voor een relatie er gewoon niet, en komen ze ook niet, en blijft iemand alleen.

Dat is geen drama vind ik (al zijn talloze Hollywoodfilmliefhebbers en stuiverromanlezeressen het niet met me eens). Een potje is ook mooi zonder dekseltje. Dat je (nog) geen relatie hebt omdat de goden jou bewaren voor 'die ene speciale' is gewoon onzin.

Vandaag kreeg ik een afrekening van mijn ziektekostenverzekeraar waar een consult op stond afgerekend met mijn oude tandarts. De tandarts waar ik bij weg ben gegaan omdat ze mij verkeerd heeft geadviseerd en waar de mondhygiëniste mij verkeerd heeft behandeld. Daardoor ben ik vorige maand een volledig gezonde kies kwijtgeraakt; een zaak van een verwaarloosde parodontitis die vrolijk (waarschijnlijk jarenlang) zijn gang heeft kunnen gaan, terwijl ik elk half jaar netjes naar tandarts én mondhygiëniste ging.

Ik heb een andere tandarts ingeschakeld en ben vervolgens even langs toen nog mijn eigen tandarts gegaan om aan te geven dat ik over zou stappen naar die andere praktijk (waar ik me veel serieuzer genomen voel en waar ik geweldig ben geholpen). En voor dat gesprekje heeft die dame me een consult in rekening gebracht.

Daar ben ik boos over. Niet vanwege het geld, echt niet. Maar ik ben even bij haar langs ben gegaan om haar persoonlijk (en ook nog in een zeer prettig gesprek!) te laten weten dat ik weg zou gaan, en als dank voor mijn uitleg en toelichting moet ik een consult betalen! Het was geen consult, mevrouw Schrauwen – het was een exitgesprek.

Had ik maar gebeld, dan had ik alleen de telefoonkosten maar hoeven betalen. Nee, ik wil het netjes doen. En krijg daar vervolgens letterlijk de rekening voor. Dat vind ik eerlijk gezegd  helemaal niet aardig.